عشق خاموش

xa0 انسان های هم فرکانس همدیگر را پیدا می کنند..حتی از فاصله های دور...از انتهای افقهای دور و نزدیک.. انگار. جایی نوشته بود که اینها باید در یک مدار باشند.. یک روزی .. یک جایی است که باید با هم ، برخورد کنند... آنوقت...میشوند همدم، میشوند دوست، میشوند رفیق..اصلا میشوند هم شکل... مهرشان آکنده از همه ....حرفهایشان میشود آرامش...خنده شان، کلامشان می نشیند روی طاقچه دلتان.. نباشند دلتنگشان میشوی..هی همدیگر را مرور می کنند..از هم خاطره می سازند....مدام گوش بزنگ کلمات و ایده ها هستند.. و یادمان باشد.....

من نمیفهمم چرا هیچ کس برنمیدارد بنویسد از مردهــا؟!! از چشمها و شــانهها و دستهایشــاناز آغوششان،از عطر تنشـان،از صدایشــان... پررو میشوند؟!!خب بشوند. مگر خود ما با هر دوستت دارمی تا آسمـان نرفتهایم؟!مگر ما به اتکــاء همین دستهاهمین نگاههاهمین آغوشهـا، در بزنگاههای زندگیسرِپا نماندهایم؟ من بلد نیستم در سـایه، دوست داشته باشممن میخواهم خواستنم گوش فلک را کر کند. من میخواهممَردَمحتی اگر مردِ من هم نبوددلش غنج بزند ازاینکه بداند جایی زنـــی دوستش دارد...

جایی باید باشد غیر از کنج تنهایی مثلا آغوش تو جان میدهد که در آغوشت جان دهم...